En Hij zee: Je had 'n mân die had twee zoans. De jongste van hun zee teuge ze vaode: Gee-me
assjieblief me porsie van de è[r]fenis waor-ik rech op het. En die ouwe
vedeelde de boel tusse hun tweechies. En 'n paor daoge naoderhŒnd vekach de
jongste alles wat-tie had en gong naor 'n lŒnd vè weg-waor-die alles de
doo[r]hi:njoeg en waor-die 'n lèkke leventsjie had. Toe die nao 'n paossjie
niks as ze klere ove[r]had, kree-je 'n zwaore hòngesnoad daorzo en mos-tie ze
ete gaon opsjchoae. En hij trok d'r op ui[w]t en maokte n't i:n van die ballebòffe
die lŒnd hadde lastig en die stuu[r]de n'm naor 't veld om ze varrekes te heue.
En om toch wat ete te hebbe wou-die de sjchèlle, die de varrekes atte, wel op
ze bo[r]d, maor d'r was d'r gi:ni:n die ze n'm gaf. Toe ging-tie bij ze eige
naodenke en zee: de dagloane[r]s van me vaode hebbe broad zàt en ik staot hier
te verrekke van de honge. Ik zal opstaon en nao[r] me vaode gaon en teuge n'm
zegge: vaode, ik het gezondig teuge de hemel en voor u, ik ben't nie mee[r]
waord u zoan te hete; ik wou weer gewoan komme werreke net zoas de dagloane[r]s.
En hij stonop en kee[r]de nao[r] ze vaode trug. En toe die nag 'n eeuwig stuk
mos lope, zag ze vaoder 'm al en die wou 'm uit de arremoei hellepe. En hij kwam
naor 'm toe, viel 'm om ze nèk en gaf 'm 'n kussjie. En de zoan zee teuge n'm:
Vaode, ik het gezondig tege de hemel en voor u, ik ben't nie mee[r] waord u zoan
te hete. Maor de vaode zee teuge ze knechs: haolt 's gauw 't beste pâk en trek
'm 't an en sjchuif 'm 'n ring an ze vinge en geef 'm sjchoene an ze voete. En
gaot 't gemeste kallef haole en slach't, en laote we n'n moai fees met ete en
drinke houwe, want me zoan hierzo was doad en is weer leventig, hij was verlore
en is truggevonde. En hun begonne fees te viere. Ze oudste zoon was op't lŒnd
en toe die dich bij hui[w]s[j] was hoorde-nie danze-an't meziek maoke waore en
an't dŒnse waore. En hij liet i:n van ze knechies bij 'm komme en vroeg wat-ter
an de hŒnd was. Die zee teuge n'm: U broer is truggekomme en u vaode heb't
gemeste kallef laote slachte omdan hem zoan gezond en wel trug is. Maor hij wier
kwaod en wou nie binnekome. Toe kwam ze vaode na bui[w]te en die wou'm mee na
binne hebbe. mao[r] hij gaf antwoo[r]d en zee teuge ze vaode: Hoeveel jao[r] bè-je
me baos niegewees en ik heb me eige noait tege je vezèt, maor mij heb-bie noait
gi:n geitebokkie gegeve om met me kammeraode fees te kenne viere. maor nou die
joa va-je truggekomme-nis die alles wat-tie had v[oo]ral an de sjlechte wijve
het opgemaok, heb-bie voo[r] hem 't gemeste kallef van ons laote slachte. Maor
ze vaoder zee teuge n'm: jachie, jij ben alted in me hart gewees, waor, en alles
wa va mijn is is ook va jou[w]. We moste fees gaon viere en gaon lache, want je
broer hierzo was doad en is weer leventig, hij was velore en is gevonde.
