En hy sei: ien hie twa seunen. De jongste fan har sei tjin syn heit: Heit,
jeeuw my it deel fan ús fermogen, dat my tòkomt. En hy ferdeelde it besit
eeuwnder har. En wenige dagen latter môke de jongste seun ôles tò jilde en
ging op reis nooi in fier laun, wer hy syn fermogen der trochbracht yn in livven
van ieuwrdaad. Dà hy ôles der trochbracht hie, koom der in swieren húngersneud
ieuwr dat laun en hy begoon gebrek tò lejen. En hy ging der op út en drang him
op oon ien fan de borgers fan dat laun en dy stjúersde him nooi it fjild om syn
swiine tò húedjen. En hy begêre syn lyf fol tò metjen mooi de schylen, dà
de swiine ieten, dach gin ien júech se him. Dà koom hy tat him salm en sei: Hòfole
arbeiders fan myn heit hewwe braid yn ieuwrflúed en ik kom hier om fan de húnger.
Ik sil opstain en nooi myn heit tò gain en tjin him seze: Heit, ik hew
seeuwnige tjin de hemel en feur Je. Ik bin net mair wezzich Je seun tò hieten;
stel my gelyk mooi ien fan Je arbeiders.
En hy stúech op en keersde wierom nooi
syn heit. En dà hy nach fieroof wie, seich syn heit him en wez mooi medelyden
omtrúersd. En hy roonde him tòmiete, fiel him om de hals en súende him. En
de seun sei tjin him: Heit, ik hew seeuwnige tjin de hemel en feur Je, ik bin
net mair wezzich Je seun tò hieten. Maar de heit sei tjin syn slaven: Bring
gauw it baste kleed hier en tjai it him oon en doch him in ring oon syn haun en
schúene oon syn fotten. En helje it mastede kaalf en slachtje it, en liete wy
in fiestmiel hawwe. Want myn seun hier wie daid en is wier livvend wezzen, hy
wier ferloren en is feeuwn. En jà begonnen feest tò fieren. Syn audste seun
wie yn it laun en dà hy tichte by hús koom heersde hy mesyk en dauns. En hy
rupte ien fan de knechten by him en friege, wat er tò dwaan wie. Deze sei tjin
him: Je brúer is komd en Je heit het it mastede kaalf slachtje latten, omdat hy
him seeuwn en wal wierom het. Maar hy wez kwaid en wúe net yn hús gain. Dà
koom syn heit nooi bútten tò en drang by him oon. Maar hy antweurdde en sei
tjin syn heit: Sjoch, sòfole jieren bin ik al yn Je tjinst en neut hew ik Je
gebod ieuwrtrede, maar my hewwe Je neut in lytjen geitebok jeeuwn om mooi myn
freeuwnen feest tò fieren. Dach ne dy seun fan je komd is, dy Je besit opmôke
het mooi sjochte freeuwjúed, hewwe Je feur him it mastede kaalf slachtje
latten. Dach hy sei tjin him: Ben, Je binne altyd by my en ôl mynens is dynens.
Wy mosten feestfiere en bliid wazze, want Je brúer hier wie daid en is livvend
wezzen, hie wie ferloren en is feeuwn.
