En hij zee: ’n mins (1) had twêê zeuns (2). De
jongste zee teuge z’n vaoder : Pao, geef mij maor wat mij laeter toekomt. En
’n paor daege laeter pakte die z’n spulle en gong op reis nae ’n ver land en
hij maokte alles op wattie had. Toen die niks meer had kwam daer ’n zwaere
hongersnôôd en oek hij begon gebrek te lij-je. Hij prebeerde werruk te krijge
iemand stuurde ‘m nae(r) z’n land om varrekus te hoede. Hij wou wel mee ete
mit de varrekus zôn honger had tie maor dat wier hum verbode. Toen doch tie
bij z’n eige : Hoeveul knegs van me vaoder hebbe ’t beter as ik terwijl ik
stik van d’n honger. Ik zel nae me vaoder gaon en zegge : Pao, keb ’t verkeerd
gedaen. Eigeluk bink ’t nie meer waerd om je zeun te weze, maok me maor knecht.
En hij gong. Uit de verte zag z’n vaoder ‘m al komme en hij kreeg traone in
z’n ôôge. Hij liep nae ‘m toe en omhelsde ‘m. En z’n zeun zee : Pao, keb ’t
verkeerd gedaen, ‘k bin ’t nie meer waerd om je zeun te weze. De vaoder zee
teuge z’n knegs : bring de beste kleer en trek ‘t ‘m ãn, doe ’n ring ãn z’n
vinger en doe ‘m schoene ãn. Haolt ’t gemeste kalluf, slacht ’t en laene me
dan fêêste en blij weze want ik doch da me zeun gesturreve was en kijk: hij is
er weer. Z’n ouwste zeun was opt land en hoorde de meziek van verre en laeter
zag tie ze dááñse. Hij zee teuge de knegs : Wat is er ãn de hand? En die
zeeje: Je broer is gezond trug gekomme en daerom het je vaoder ’t gemeste
kalluf laete slachte. Hij wier bôôs en wou niet nae binnene, daerom kwam z’n
vaoder nae buite en prebeerde ‘m om te praote. Maor hij zee: Ik bin nou al
zôveul jaer bij jou en nooit bin ik teuge jou in gegaon maor voor mijn hebbie
zôiets nooit gedaen. Maor nou die zeun trug is die alles d’r deur gebrocht
hep mit slecht volluk, voor hum doe je dat wel. Maor hij zee : Kijnd, je weet
alles wat van mijn is, is oek van jouw. Laene me daerom blij weze want ik doch
dat je broer gesturreve was maor hij is weer bij oñs.
(1) Of: ‘n meñs
(2) Of: zeune
Vertaling: Elisabeth Man-van Duyvendijk met hulp van Stephan de Vos
