Jô, dät zei-en wiej toe-w' kleine kinders waeren, umdä-w' niet wollen weten, oe naer o-w't vonnen, a-w' wieren uut e-skölden.
O, dät gemiene skelden kan 'n gevulig mense zo zeer doen.
Veural op de kleine plaesen vergalt de mense mekaere vaeke 't lèven deur skimpen en skelden, maer 't kump t'er wat meer vertier
en wordt doerdeur de plaese wat groter, en vermindert dät kwôd. 't Is dan ook wel gooed, dät de mensen tègenswoordig wat
mäkkeleker en goedkoper van d'iene plaese nô d'ander könt kommen, zó wat meer van de wereld te zien kriegt, en met wat meer
mensen in anraekege komt.
In miej jonge joeren waeren d'er in Zwolle mensen genog, die allenig maer bekend waeren biej un skeldnaeme en die zich d:ät, veur
zoverre a-'k ebbe kunnen merreken, ook elemôle niet antrokken.
Die skeldnaemen waeren maer niet zo e-prakkezeerd, zie wezen gewoonluk op 't iene of 't andere verskil met andere mensen, op
'n lichaemsgebrek of in ieder geval op iets, dät niet was zo-as 't euren. Zo was t'er 'n meneer e-west, die-'k now maer Kees zal numen
en die geregeld Waeter-Kees e-nuumd wier, umdät-e, zo-as ze zei-en, in de sociëteit nooit anders dronk as 'n glas kold waeter. 't Is
best mogeluk, dät de man ook wel ies wat anders, koffie of thee b.v., dronk, maer ie was, zo-a-w'dät tègenswoordig nuumt, van de
Blauwe knoop, en dät viel toe lange niet in de smaek, 't was min of meer 'n skande en doerumme dan ook zo'n verachtend
'Waeter-Kees'. Kees wist 't wel, maer ie trok 't zich volstreks niet an. 't Was dan ook niet uut kniepericheid dätt-e gien borrel dronk,
maer umdätt-e 't gebruuk van stärreke drank verkeerd von; ie betaelen dan ook veur zien glaesien waeter niet minder as 'n ander veur
'n borrel.
Waeter-Kees was zunig veur 'm zels, maer 'n pinthond (vrek) wasse elemôle niet. As-ze arme-of ongelukkege mensen kon elpen
met zien geld, of 't iene of 't ander kon doen in 't algemien belang, dan was 't em 'n genot, te kunnen gèven en gaff-e deurgôns völle
meer, dan z'adden durreven verwachten.
Bron: W. Kloeke; 'Zwolsche Sketsies', Zutphen, 1931
