De toenkruper het zien nest in ’t waognschuur hat.
Noe zund de ooldn baaid’ maol oetvlaogn west – ze hebt veur eer joengn wat to leevn haoln woelt – oen hebt de lutn (kleinen) gaans allein laotn.
Nao ’n tiedlaang kumt de oold wedder tou hoez’.
„Wat ’s hier passeird?“ zegt he, „Wer het joe wat daon, kinner? Jie zund je gaans verschuchterd (verschrikt) !“
„Och, Vadder,“ zegt ze, „hier kuim eevn zo ’n grootn boemaan veurbie. Dei zeig’ zo buiz’ oen schroeteri oet. Dei gloep mit zien grootn oogn nao oens nest herin. Daor hebt wie oens zo veur verveird.“
„Och,“ zegt de oold, „wou neevn is hei den afbleevn?“
„Jao,“ zegt ze, „hei is doar herummer (heen) gaon.“
„Tuif!“ zegt de oold, „den wil ik nao. Weest jie maan stil, kinner. Den wil ik kriegen.“ Daor mit vlugt hei je nao.
As he um de ek kumt, do is de luiv’ (leeuw) dat. Dei gaait daor helaang.
De toenkruper is aver ne vervraorn (bang). He zett zik oep d’n luivn zien rug hen oen vaangt ’n scheldn aan. „Wat hest doe bie mien hoes tou doun,“ zegt hei, „oen mien lutn kinner to verveirn?!“
De luiv’ keirt zik daor gaor ne aan un gaait zien gaang.
Do wardt hei noch doeller schimpn (tekeergaan), de lut kreutzak. Doe hest daor gaor niks verlaorn, wi’ ’k die maan zegn! Oen kumst doe wedder,” zegt hei, oen daor mit buirt hei zien ein bein in een (de lucht in), „sust (dan) ped ik die vourts d’n rug in!“
Daoroep vlugt hei wa’ trug nao zien nest hen.
„Zo, kinner,“ zegt hei, „den he’ ’k dat afleird. Dei kumt ne wedder.“
