t Was ain van de schierste zummers sinds joaren. n Steltje keudeldoemkes haren heur nust baauwd in de woagenschure stoef achter de baanderdeure. Op n dag sluigen baaide ollen de vleugels uut. Ze wollen veur de jongen wat te bikseln hoalen en luiten doarom de lutjen hailendaal allind achter. n Zetje loater kwam t mannechie weerom. „Wat is hier wel nait gebeurd,” zee e, „wel het joe wat aandoan, kinder. Joe binnen ja glad uut stuur.”
„Ach, pabbe,” zeden ze, hier kwam net n grode boesjeude veurbie. Dij zag der zo mies en maal uut! Dij gloop zo mor mit zien grode glìnne ogen in ons nust. Doar binnen wie zo baange van worden!”
„Zo,” zee de voader, „ woar is e bleven?”
„Nou,” zeden ze, „hai is doarhìn goan.”
„Wacht mor,” zee d’ olle, „k goa achter hom aan. Stil mor, hor. Ik zal hom wel kriegen.”
Hai vloog der achter aan. Dou e d’ hörn om kwam, luip doar de laiwe. Mor t keudeldoemke was nait baange. Hij streek dele op de rogge van de laiwe en begon op hom te raggen. „ Wat hest doe bie mien huus te zuiken,” zee e, „ en wat mekaaiert die wel om mien kinder zo baange te moaken?”
De laiwe trok zok der niks van aan en luip gewoon deur. Dou wuir t lutje keudeldoemke nog vergrelder. „Doe hest doar niks te zuiken, zeg ik die! En ast nog ain moal weerom komst, din zolst ais wat zain. Ik dou t nait geern,” zee e en tol doarbie zien aine pode op, „mor din trap ik die zo dien rogge in nkander!”
Dou vloog e weerom noar zien nust.
„Zo kinder,” zee e, „dij heb k goud tamtaaierd. k Heb hom t even schier ofleerd. Dij komt nooit weerom.”
